К основному контенту

ԵՐԵՎԱՆԻ ԹԻՎ 198 ԱՎԱԳ ԴՊՐՈՑԻ ԳՐԱԴԱՐԱՆԸ

Поиск по этому блогу

Ընթերցում ենք Ա.Իսահակյան

Автор: Karine Mkhitaryan дата: ноября 07, 2026

Получить ссылку
Facebook
X
Pinterest
Электронная почта
Другие приложения

Получить ссылку
Facebook
X
Pinterest
Электронная почта
Другие приложения

Комментарии

Отправить комментарий

Популярные сообщения

Բանաստեղծություններ Հայոց բանակի մասին

ԿՈՉ ՀԱՅ ԶԻՆՎՈՐԻՆ Փառք ու պատիվ , զինվորներին Մեր քաջարի տղաներին։ Եղե՛ք տոկուն , եղե՛ք կանգուն , Ու մեզ բերեք ուրախություն։ Լավ ծառայեք , իրար հարգեք , Եվ ձեր կյանքը սիրով ապրեք։ Կանցնի ամեն դժվարություն , Ու կդառնա հիշողություն։ Իմ զավակներ , լավ հիշեցեք . Ձեր մայրերի ճրագն եք դուք , Հայրենիքի պատիվն եք դուք։ Դուք եք մեր սերն ու հույսը , Հայոց ազգի անմար լույսը։ Այս խոսքերս լավ հիշեցեք , Իրարով միշտ հպարտացեք։ Խաղաղություն , համբերություն , Իմ որդիներ՝ ցտեսություն։ *** Արծվաշենի հայոց բազեներ , Ձեր փետուրներից մեկն էլ պակասեց , Եվ մի ակնթարթ Բազեի թռիչքն անավարտ մնաց։ Իմ հերոս ընկեր , Այդ ինչպես հանկարծ Երազանքներիդ օվկիանը թողած՝ Հեռացար անդարձ։ Սակայն վստահ...

ԳԱՐՆԱՆ ՄԱՍԻՆ ԲԱՆԱՍՏԵՂԾՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

ԳԱՐՈՒՆ Է ,ԳԱՐՈՒՆ..... Հ.Շիրազ-Թագադրում Հոգիս արթնացավ հարավի բույրից, Ինձ է դուրս կանչում զեփյուռը նրա, Ձյունն էլ արևի ջահել համբույրից Ուրախ լալիս է դաշտերի վրա: Ելնեմ, ծաղկումն է ձնծաղիկների` Ձյունից ինձ նայող աչերն համբուրեմ, Գնամ ետևից ծիծեռնակների` Նրանց հետ ետ գամ` գարունը բերեմ,- Բարձրանամ կապույտ գահը լեռների` Արևն իբրև թագ իմ գլխին առնեմ,- Հագնեմ ծիրանին արշալույսների,- Գարնան թագավոր ինձ թագադրեմ, Եվ հրովարտակ արձակեմ մի խիստ, Որ աղբյուրները հավերժ կարկաչեն, Որ ծաղկեն լեռներն իմ արևանիստ, Որ ծով դաշտերը հավերժ կանաչեն, Որ գարունները գան ու չգնան, Որ հավերժանան զմրուխտ դրախտով, Որ բեկվի իմ դեմ խորհուրդը մահվան, Որ մարդը ցնծա հավերժի բախտով: Եւ ես երջանիկ կլինեմ այնժամ, Եւ գուցե այնժամ ես մահը սիրեմ, Երբ անմահ լինեմ, երբ հավերժանամ, Երբ գարունները ողջ թագավորեմ… Գարնանմուտ Նշենիներն արթնացել, Իրար գլխով են անում Եվ հրճվում են, որ իրենք Առաջինն են արթնանում: Ձնծաղիկն է ծիծաղում Լացա...

Բանաստեղծություններ մայրենի լեզվի մասին

Ստեփանոս Նազարյան Մայրենի Լեզու Մայրենի՛ լեզու, մայրենի՛ բարբառ, Ախորժ, ընտանի իմ հոգու համար․ Առաջին դու խոսք, ականջիս հասած, Դու սիրո քաղցրիկ առաջին հոդված․ Մանկական լեզվիս թոթովանք տկար, Հնչում ես իմ մեջ դու միշտ անդադար։ Ո՜հ, ինչպես պղտոր էր սրտիս օրը․ Երբ պանդուխտ էի օտարի տանը, Եթե հարկ էր ինձ այլազգի լեզվով Իմ միտքը հայտնել օտար բառերով, Որ երբեք սիրելի կարելի չէ ինձ, Որ ձայն ողջյունի բնավ իսկ չեն ինձ։ Գեղեցի՛կ լեզու, հարաշալի՛ լեզու, Այդ ինչպես քաղցր հնչում ես դու․․․ Կամիմ ավելի քաջ ծանոթանալ Քո ճոխ գանձերին, հոգով հայանալ․ Ասես թե ահա կանչում էին ինձ Պապեր ու հայրեր խոր գերեզմանից։ Հնչի՛ր դու, հնչի՛ր այժմ և հավիտյան Մայրենի լեզու, բարբառ սիրեկան, Արի, բարձրացիր հնության փոշուց, Դու իմ հայ լեզու, մոռացված վաղուց։ Զգեցիր նոր կյանք սուրբ գրվածներով, Որ ամենայն սիրտ վառվի քո սիրո՛վ։ Գևորգ Էմին ՄԵՐ ԱՅԲՈՒԲԵՆԸ Այբուբեն չէ սա՝ Բերդ է անմատույց, Գանձ է աննվաճ. Դուռ է փրկության, Ելք, երբ հույս չկա, Զարթոնքի նվագ։ Էությունն է մեր, Ընթացքն ու ուղին, Թագ ու զորավար. Ժողով...

Технологии Blogger